نوشته شده در  جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت 21:48 توسط روژان

....
کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرت ولی آهسته می گویم خدایا بی اثر باشد                                                    .........    ....
نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 16:10 توسط روژان

لولوی مهربون ...
لولوی من امروز خیلی مراقب خودت باش                                ...                                                                                                     حیف که نمی تونم خودم بهت بگم
نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 15:31 توسط روژان

یک نقطه
از باغ می برند چراغانی ات کنند تا کاج های زمستانی ات کنند پوشانده اند صبح تورا ابرهای تار تنها به این بهانه که بارانی ات کنند یوسف ٬ به این رها شدن از چاه دل مبند این بار می برند که زندانی ات کنند ای گل گمان مکن به شب جشن می روی شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند یک نقطه بین رحیم و رجیم نیست از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند
نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم مهر 1388ساعت 0:6 توسط روژان

با تو
همه چیز با تو شروع نشد همه چیز با تو تمام می شود : کوهستان هایی که قیام کرده اند                                           تا آمدنت را ببینند اقیانوس ها که کف بر لب می غرند و                                         به جویبار تو راه ندارند باد و هوا که در اندیشه اند  چرا انسان نیستند                                        تا با تو سخن بگویند وتو ...سوسن خاموش همه چیزت را در ظرفی گذاشته به من داده یی تا بین واژگان گرسنه قسمت کنم   هیچ چیز با تو شروع نشد همه چیز با تو تمام می شود     جز نامم .                                                                                    شمس لنگرودی
نوشته شده در  جمعه دهم مهر 1388ساعت 16:11 توسط روژان

هلنای مقدس
اگه سبزم          اگه جنگل          اگه ماهی          اگه دریا اکه اسمم          همه جاهس          روی لبها          تو کتابا اگه رودم          روده گنگم          مثل مریم          اگه پاک اگه نوری          به صلیبم          اگه کنجی          زیرخاک واسه تو          قد یه برگم          پیش تو          راضی به مرگم
نوشته شده در  جمعه بیست و دوم خرداد 1388ساعت 23:15 توسط روژان

وهم
جهان، آلودة خواب است. فرو بسته است وحشت در به روي هر تپش، هر بانگ چنان كه من به روي خويش در اين خلوت كه نقش دلپذيرش نيست و ديوارش فرو مي خواندم در گوش: ميان اين همه انگار چه پنهان رنگ ها دارد فريب زيست!  شب از وحشت گرانبار است. جهان آلودة خواب است و من در وهم خود بيدار: چه ديگر طرح مي ريزد فريب زيست در اين خلوت كه حيرت نقش ديوار است؟
نوشته شده در  جمعه هجدهم اردیبهشت 1388ساعت 22:31 توسط روژان

انتظار
من دلم مي گيرد   كاغذي هست و قلم   و دلي پر شِكوه    ...   باز آن حس ندانسته ي خوب   - شايد عشق !‌- سينه ام را بوسيد    باز خوابيد به ناز   تابش يك خورشيد !‌   باز چشمي كه به تاريكي من مي خنديد   دورتر مي شد ، دور     باز او خواهد رفت   باز من خواهم ماند   كاغذي هست و قلم     و دلي از غم ، پُر   ...   من دلم مي گيرد    نفسي هست و نفس پر تَر از آن ،    شور چشم تو براي سفري بي برگشت   نفسم مي ميرد   درد سختيست ،     از آن سوزان تر :     درد بي دردي من !   ...   كاغذي هست ، ولي    قلم از شدت تنهايي خود،مي شكند ،   من دلم مي گيرد      سينه ام مي سوزد ،   تاب من ، مي سازد   - بغض من مي ترسد ! -   حال و روز  دل من   سخت تر مي گيرد ...   به دل نگير اين روزها با هر بهانه ي كوچك   من دلم مي گيرد
نوشته شده در  پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 23:26 توسط روژان

تو می آیی بهانه من ،
تو اینجا نیستی ! تنهای تنها ، با سکوتی سخت درگیرم و می دانم ، اگر دیگر نیایی ، در غروبی سرد و غمبار و پر از تردید می میرم ! امید بازگشت تو ، مرا زنده نگه می دارد و آری تو می آیی ! تو می آیی بهانه من ، و می دانم دوباره شاخه های خشک احساسم ، جوانه می زند ، لبریز از عشق و شکوه زندگی می گردد و با تو ، تمام لحظه های تلخ پاییز و زمستان را ، تمام لحظه های بی تو بودن را ، تمام خاطرات سرد و بی روح نبودت را ، شبیه قاصدک ، در دست های باد می اندازد و دیگر ، به آن فصل پر از دلتنگی و سرما نیندیشد ! تو می آیی بهانه من ، تو می آیی ، و شوق دیدنت ، این شاخه های خشک را زنده نگه می دارد و تنها به شوق تو ، سکوت ژرف و سرد مرگ را بدرود می گوید
نوشته شده در  دوشنبه هفتم اردیبهشت 1388ساعت 22:32 توسط روژان

کنارم بخواب
کنارم بخواب و به دورم بتاب و از این لب بنوش چو تشنه که آبو گل آتشی تو حرارت منم من که دیوانه ی بی قرارت منم من خدا دوست دارد لبی که ببوسد نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد خدا دوست دارد من و تو بخندیم نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم کنارم بخواب و به دورم بتاب و از این لب بنوش چو تشنه که آبو گل آتشی تو حرارت منم من که دیوانه ی بی قرارت منم من بخواب آرام پیش من لبت را بر لبم بگذار مرا لمسم کن و دل را به این عاشقترین بسپار بخواب آرام پیش من منی که بی تو می میرم لبت را بر لبم بگذار که جان تازه می گیرم خدا دوست دارد لبی که ببوسد نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد خدا دوست دارد من و تو بخندیم نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم کنارم بخواب و به دورم بتاب و از این لب بنوش چو تشنه که آبو گل آتشی تو حرارت منم من که دیوانه ی بی قرارت منم من
نوشته شده در  جمعه چهارم اردیبهشت 1388ساعت 14:38 توسط روژان